Nominale verlichtingssterkte

Onder de zogenaamde nominale verlichtingssterkte verstaat men de gemiddelde verlichtingssterkte in een ingerichte ruimte, uitgaande van de gemiddelde verouderingsgraad van de armatuur. Om de nieuwwaarde bij een nieuwe verlichtingsinstallatie aan te geven, moest de nominale verlichtingssterkte worden vermenigvuldigd met de ontwerpfactor 1,25, aangezien deze immers altijd betrekking heeft op een gemiddelde veroudering. Deze wordt gemeten en uitgedrukt in de eenheid lux. De nominale verlichtingssterkte werd bijvoorbeeld gebruikt in de richtlijnen voor werkplekken, waarbij de juiste lichtomstandigheden betrekking hadden op een horizontaal werkvlak op een hoogte van 85 cm boven de vloer. Voor computerwerk op kantoor werd onder andere 500 lux aanbevolen en voor tekenbureaus het dubbele aantal lux.  Dit alles was belangrijk voor het bepalen van de juiste lichtomstandigheden, omdat alleen zo de visuele taken konden worden uitgevoerd zonder al te grote inspanning voor de ogen. De nominale verlichtingssterkte wordt tegenwoordig echter niet meer gebruikt in de verlichtingsnormen. In plaats daarvan worden in de DIN-EN-normen nu zogenaamde onderhoudswaarden voor de verlichtingssterkte aangegeven.  In deze nieuwe waarden wordt ook rekening gehouden met de afname van de verlichtingssterkte als gevolg van vervuiling en veroudering van de lichtbronnen.