Beschermingsklasse

De beschermingsklasse geeft voor een armatuur aan welke beschermingsmaatregelen tegen elektrische schokken nodig zijn. Deze moeten daarom ook altijd op de apparatuur worden vermeld en mogen niet worden verward met deIP Beschermingsklasse niet te verwarren met bescherming tegen vreemde voorwerpen en water. In Duitsland zijn er drie verschillende beschermingsklassen; zo heeft een armatuur met beschermingsklasse II bijvoorbeeld een versterkte en dubbele isolatie tussen het netstroomcircuit en de uitgangsspanning respectievelijk de metalen behuizing.

Hier volgt een overzicht van alle drie de beschermingsklassen: Beschermingsklasse I: De eerste beschermingsklasse staat voor een beschermingsaarding, waarbij alle geleidende behuizingsdelen van de lamp of het elektrische apparaat zijn aangesloten op het zogenaamde beschermingsgeleidersysteem van de vaste elektrische installatie. In geval van een foutstroom wordt zo een beveiliging geactiveerd die het stroomcircuit spanningsloos maakt.

Beschermingsklasse II: In de tweede beschermingsklasse is er een versterkte of dubbele isolatie tussen het netstroomcircuit en de geleidende behuizing van de armatuur, wat ‘beschermingsisolatie’ wordt genoemd. Zo wordt eenVerlichting met beschermingsklasse II beschermd, zelfs als deze uit een elektrisch geleidend materiaal zou bestaan.

Beschermingsklasse III: De derde beschermingsklasse wordt gekenmerkt door een zogenaamdeLaagspanning voor veiligheidsdoeleinden waarbij de daarmee aangeduide apparaten zijn uitgerust met eenSpanning van maximaal 50Volt Wisselstroom of 120 volt gelijkspanning. Net als bij beschermingsklasse II is hiervoor een versterkte of dubbele isolatie tussen het netstroomcircuit en de uitgangsspanning vereist. Bovendien hebben deze armaturen een veiligheidstransformator volgens DIN EN 61558-2-6 nodig; alleen bij beschermingskleinspanningen afkomstig van batterijen of accu’s kan hiervan worden afgezien.